Ja, dat zei een cliënte tegen me zei toen ze mijn tijdelijke werkplek voor de eerste keer binnenliep. ‘He! Je werkt in een stockfoto.’ De zin omschrijft precies mijn ervaring van 6 weken werken in de oude Arnhemse V&D, nu een moderne business-plek. Lounge hip, maar ook met grijze muren. Design stoelen én saaie bureaus. Mediterrane lunches, maar weinig ramen. Als ik naar de wc ging en de deur van mijn werkkamer viel achter me in het slot, kon ik er niet meer in zonder hulp van receptionistes. En zo kan ik nog wel even doorgaan. Steeds twee kanten. Dubbel in een bubbel, voelde ik me. In een pand ooit bedoeld om V&D ‘grandeur’ te hebben. Die zes weken leerden me dat ik mij prima kan focussen in een kamer die niet de mijne is. Een kamer waar ik niets mocht achterlaten en mij ook aan weinig kon hechten.
Wat was ik blij vorig week terug te kunnen verhuizen naar ons 113 jaar oude pand. De plek waar ik wél aan gehecht ben geraakt. De grote steiger voor mijn raam is na vier maanden eindelijk weg. Het dak lekt niet meer én is geïsoleerd. En de bloedmooie krullen, ontworpen door Willem Diehl (die van poppodium Luxor), zitten weer op de nok. Thuis! Werken in een oud pand past me goed als (klein)zoon van Zeeuwse aannemers. En past bij mijn vorm van begeleiden: ons verleden begrijpen en eren, om vanaf die plek weer vrij te kunnen kiezen. Bezield door wortels in toen-en-daar, vormgevend aan een hier-en-nu.
