In dit Trump-in-de-picture tijdperk lijken er op social media meer posts over ‘échte mannen’ te verschijnen. De daarin beschreven échte mannen zijn van staal. En de roest erop dragen deze mannen met trots. Want alleen moederszonen streven perfectie na.
De posts worden geschreven door ‘echte mannen’ die ‘on’echtere mannen kunnen inwijden in training en sessies. Soms opgeleukt met een foto van een stoere man (spieren, halter, tattoo, en/of baard, vuurtje, hakbijl en beide geen tekenen van ouderdom). Maar één onderwerp wordt meestal niet besproken. Dat veel mannen diep van binnen nog steeds dolgraag door hun vader gezien willen worden.
één onderwerp wordt meestal niet besproken
Zodoende kiezen sommige mannen ervoor te doen wat andere échte-mannen zeggen. En gaan ze op die manier zorgen dat ze gezien worden. Ze hangen aan gewichten, storten zich van rotskliffen en proberen talloze andere sporten waar Red Bull vaak de sponsor is. Op zoek naar aanzien, applaus en status. Op zoek naar vervangende vaders-ogen.
Maar het werkt niet. De andere ogen geven slechts een korte kick, maar het niet-gezien-zijn-door-vader-gat blijft. Wiens ogen er namelijk ook kijken. Het zijn niet de ogen van de vader. En ga je van kick naar kick, om in dat gevoel te blijven, verdoof je slechts en loop je het risico op een verslaving.
Hoe ga je daar dan mee om? We zijn geen jongens meer en soms is onze vader er ook letterlijk niet meer. Wat doe je?
Ik heb een andere kijk op de man. Zo eentje heeft weet van zichzelf zien en zichzelf dragen. Hij verzorgt zijn eigen pijn en gemis. Ik noem hem de bewuste-man. Het is een man die met volwassen ogen naar de jongen in zichzelf kijkt. Een man die met zijn eigen volwassen ogen de kwetsbare jongen ziet die hij ooit was, en nog steeds in zich heeft. Een man die zijn wonden niet verbergt of maskeert, maar verzorgd.
Een man die zijn wonden niet verbergt, maar verzorgd
Onze vaders zijn mensen. Soms waren ze lichamelijk of geestelijk niet aanwezig. Hij was aan het werk, zat veel in de garage, kwam niet achter de krant vandaan, koos voor een andere vrouw, was getraumatiseerd door WOII of hij werd ziek of ging zelfs dood. Kortom het ging zoals het toen ging.
De bewuste-man beziet zichzelf door zijn éigen ogen. Die weet dat hij een wond heeft en zórgt voor zijn wond. Hij stopt met zoeken van bevestiging bij de ander en gaat de gaten in het vergiet op een andere wijze dichten.
De bewuste-man beziet zichzelf door zijn éigen ogen
Zijn vertrekpunt is dat hij dat jongentje van toen niet meer is. Hij is man omdat zijn lijf het werd. Dus de psyche moet volgen. Daar neemt hij verantwoordelijkheid voor. Hij zoekt en voelt vanbinnen in plaats daarbuiten.
Zo’n man kan in de spiegel kijken. Hij kan huilen, schreeuwen, razen, aannemen en zo uitkomen bij tevreden zijn. Die mannen kunnen een stuk makkelijker zonder bucketlists, auto’s, merkkleding, zonnebrillen of het volgen van een list-to-being-the-ultimate-…
Die hebben een lijstje met één item: van mijzelf houden; met alles erop en eraan, inclusief wonden.
