België; afrit naar tankstation. Ik trap plots op de rem van onze nieuwe elektrische auto. Maar twee pedalen. Alledrie schieten we in de gordels. Er zit niemand voor of achter ons. Dus niets aan de hand toch? Voor jou wellicht, voor mij niet.
In een milliseconde ben ik weer op de Franse snelweg bij de klap. Ik, jongetje, lig te slapen op de achterbank. Alle ramen staan open want het is bloedheet, overal is herrie. De klap waarbij we tussen de voor en achterwielen van een vrachtwagen komen met de blauwe Volvo Amazon.
Als een totaal wonder, schiet de auto er tussenuit. Er is zelfs niemand gewond. Maar met de auto is het even beroerd als met mijn lijf en psyche….
Als een totaal wonder, schiet de auto er tussenuit
Dat weet ik omdat ik me niets van alles na de klap kan herinneren.
Dat weet ik omdat ik niet langer dan een half uur kan autorijden.
Dat weet ik omdat als opa jaren later met de fiets tussen de wielen van een vrachtwagen overlijdt, we dat niet kunnen bevatten.
Mama had opa gevraagd niet meer auto te rijden, omdat ze bang voor een ongeluk was… dus hij ging fietsen. Er gebeurde het ergste. Dat, wat wij wel overleefd hebben.
Natuurlijk werd ik technisch gezien wakker in het ongeluk in Frankrijk. Maar ik vertrok split-second uit mijn lijf. Een lijf dat zich instant voorbereide op sterven. Zich voorbereidde op raketsnelheid vanuit slaap in één keer naar de dood. Geen wakker ertussen. Dat gebeurde toen opa overleed weer. Dat gebeurde op de rem in België weer.
Waar mijn ouders in Frankrijk in paniek waren, kon ik zelf vorige week in België een stuk meer in het nú blijven. Ik was gewaar wat mijn ademhaling en hartslag deed. Ik kon nog een goed parkeerplekje vinden. IJsjes kopen in de tankshop.
Maar dan zit ik nog niet in mijn lijf. Dat kost me nog zeker een uur en daarvoor moet ik de natuur in of een andere kalme plek vinden. Dat lukte gek genoeg deze keer al wat bij dat tankstation.
Maar dan zit ik nog niet in mijn lijf
Het werd een picknick tafel tussen de bomen. Een tafel met twee leuke Nederlanders. Die spontaan vertelde over hun dochters. Die van ons is 7. Al contact makend heb ik plots even twee wél aanwezige ouders bij me. Het zijn niet de mijne en toch klikt er iets. Dat voel ik omdat ik in mijn lijf zak. Zo konden we onze reis vervolgen.
Dikke kans dat er met jouw lijf ook iets gebeurt terwijl je het eerste deel van dit bericht leest. Wellicht ken je het? Kun je het voelen? En kun je dan voelen wat jouw behoefte is op dit moment? Dat is de sleutel; je gewaar zijn van je behoefte.
Beeld: Nicola Powys
